O Grupie Baletowej "ARABESQUE" i ZTW "CHORUS"

Ogólne informacje o Grupie Baletowej "ARABESQUE"

Ogólne informacje o ZTW "CHORUS"

Opera Wrocławska - propozycje wyjazdów:

1. Accademia dell`Opera "Paczka-pointe-piruet"

Kategoria: dla dzieci

Cena biletu: 30,00 zł

Godz. 11.00 (czas trwania 60 minut)

Terminy: 24.11.2019, 8.12.2019, 26.01.2020, 23.02.2020, 29.03.2020, 19.04.2020, 24.05.2020, 21.06.2020.

2. "Karnawał zwierząt" Camille Saint-Saens (Balet) - 10.05.2020,

godz. 12.00 (50 minut), cena biletu: 30,00-50,00 zł

***

W dniu 19 listopada br. o godz. 19.00 w STEGU ARENA OPOLE wystąpi Moscow City Ballet ze spektaklem "Dziadek do orzechów" Piotra Czajkowskiego.

Bilety do nabycia:

* sieć sklepów Media Markt

*sklep muzyczny RAGTIME, 1 Maja 19

* Księgarnia Niebieski Kredens, Książąt Opolskich 1-3

* www.abilet.pl

* www.kupbilecik.pl

* www.ebilet.pl

***

Finał Młody Tancerz Roku będzie transmitowany na żywo w TVP2 i TVP Kultura

w dniu 25 czerwca 2019 godz. 20.00.

***

Rusza „Baletownik” – nowa inicjatywa TVP Kultura oraz Instytutu Muzyki i Tańca

Poniżej linki do poszczególnych odcinków. Zapraszam do oglądania.
***

Karima Mansour: Orędzie na Międzynarodowy Dzień Tańca 2019

Polski Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca publikuje orędzie na Międzynarodowy Dzień Tańca 29 kwietnia 2019. Autorką tegorocznego orędzia jest egipska tancerka, choreografka i pedagog Karima Mansour.

Tekst orędzia:

Na początku był ruch... Od zarania dziejów taniec był silnym środkiem wyrazu i sposobem celebracji. Odnaleziony już na malowidłach egipskich faraonów, inspiruje twórców tańca do dnia dzisiejszego. Tańcząc, ludzie przywoływali boginie i bogów tańca wraz ze wszystkimi ich przymiotami, takimi jak równowaga, z której wywodzi się sprawiedliwość, a także muzykalność, ton, indywidualna i kosmiczna świadomość oraz wiele więcej.

Kiedyś przeczytałam zdanie: „W czasach faraonów uważano, że taniec uwzniośla ducha tancerza, widzów oraz wszystkich uczestników wydarzenia. Muzyka i taniec pobudzały w najwyższym stopniu ludzką wrażliwość, przynosząc jednocześnie pocieszenie po rozczarowaniach i niepowodzeniach.”

Ruch jest językiem, którym mówimy wszyscy. Ruch jest językiem uniwersalnym, językiem każdego człowieka, jeśli tylko otworzymy nasze zmysły i będziemy chcieli posłuchać. Musimy tylko słuchać. Słuchać bez zakłóceń, bez osądu, słuchać w ciszy i pozwolić, by ruch opanował nasze ciało, ponieważ wszystko w nas i dookoła nas jest w ruchu, nieustannym ruchu. W tańcu ciało nie kłamie, ponieważ wsłuchuje się w swoją prawdę i ukazuje ją. Słuchając bicia naszego serca, możemy tańczyć taniec życia, który wymaga ruchu, zwinności i zdolności adaptacji, ciągle zmieniającej się choreografii.

W dzisiejszych czasach, gdy nasza zdolność do jednoczenia się jest słabsza niż kiedykolwiek, słowa połączenie i łączność nabrały nowych znaczeń. Taniec pozostaje najwłaściwszym działaniem, aby pomóc nam odzyskać utraconą jedność. Taniec przywraca nas do naszych kulturowych korzeni, ale również bezpośrednio do rdzenia ludzkiej istoty w sensie osobistym, indywidualnym, jednocześnie umożliwiając nam bycie zwierzętami społecznymi. Tylko pozostając w zgodzie ze swoim wewnętrznym rytmem, będziemy w stanie nawiązać prawdziwe relacje z drugim człowiekiem.

Taniec jest tam, gdzie kultura jest współdzielona, a poprzez niewypowiedziany język uniwersalności granice zanikają w przestrzeni inkluzji i jedności. Ciało jest narzędziem ekspresji, naczyniem dla naszego głosu, naszymi myślami, naszymi uczuciami, naszą historią, naszym bytem i egzystencją, naszą tęsknotą za wyrażaniem się i łączeniem, co manifestuje się poprzez ruch.

Taniec jest przestrzenią, w której jednostka może połączyć się ze swoją prawdą, a warunkiem tego jest odnalezienie w sobie ciszy. Taniec pozwala nam łączyć się i odczuwać pełnię, tylko w tym stanie odnajdujemy pokój. Wraz z ciszą przychodzi spokój ducha. Dzięki ciszy możemy usłyszeć, słuchać, mówić, a poprzez bezruch uczymy się tańczyć naszą wewnętrzną prawdę. Wtedy właśnie taniec staje się autentyczny.

Ruch i taniec to obszary, w których możemy przechodzić od tego, co wertykalne do tego, co horyzontalne, z góry do dołu i odwrotnie. Ruch i taniec jest tam, gdzie chaos daje się (lub nie) kreować i układać na nowo. Jest tam, gdzie możemy tworzyć, raz po raz, naszą własną rzeczywistość oraz ulotne, efemeryczne chwile. Chwile, które mogą nas dotknąć i pozostać w naszych wspomnieniach, inspirować, zmieniać nas i innych na całe życie. To jest moc prawdziwej ekspresji, moc tańca.

Taniec to uzdrowiciel. W tańcu ludzkość może się spotkać.

Zapraszam ludzi do przekraczania granic, poza kryzys tożsamości, poza nacjonalizm i poza wszelkie ramy. Do uwolnienia się od ograniczeń i odnalezienia w tym uniwersalnym języku ruchu i pędu. Zapraszam wszystkich do tańca w rytmie bicia własnego serca, wewnętrznej prawdy, ponieważ tylko ruch wewnątrz nas samych prowadzi do wewnętrznej rewolucji, z której może wyniknąć prawdziwa zmiana.

***

Przekład z angielskiego – Olga Spirewska, Polski Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego ITI /PO ITI/,

Karima Mansour ukończyła filmowe studia licencjackie w Instytucie Filmowym na Akademii Sztuki w Kairze. Następnie przeniosła się do Londynu, gdzie ukończyła studia licencjackie i magisterskie na wydziale tańca współczesnego w London Contemporary Dance School. W 1999 roku, po powrocie do Egiptu, założyła zespół MAAT for Contemporary Dance, będący pierwszą niezależną kompanią taneczną w Egipcie. Od momentu powstania MAAT for Contemporary Dance, Mansour stworzyła ponad 20 pełnowymiarowych choreografii, które regularnie prezentowane są na międzynarodowych festiwalach. Oprócz dzieł choreograficznych, artystka zrealizowała także ponad 20 projektów teatralnych i filmowych. Mansour powołała także do życia inicjatywę wspierającą rozwój tańca współczesnego w Egipcie, działającą pod szyldem MAAT for Contemporary Art. Działalność MAAT for Contemporary Art obejmuje realizację nowych produkcji choreograficznych, organizowanie warsztatów tanecznych prowadzonych przez Mansour i zapraszanych przez nią artystów, a także pokazy filmów tańca i dyskusje na temat sztuki tanecznej i choreografii.

Mansour pracowała jako nauczycielka tańca w Cairo Opera Dance Theatre Company (1998). Ma także na swoim koncie doświadczenie jako adiunkt w Instytucie Baletu na Akademii Sztuki w Kairze (1999-2000) i wykładowczyni kontraktowa na Wydziale Sztuk Performatywnych i Sztuk Wizualnych na Uniwersytecie Amerykańskim w Kairze (2010). Mansour jest także założycielką i dyrektor artystyczną Centrum Tańca Współczesnego w Kairze (CCDC), które działa w ramach struktury MAAT for Contemporary Art.

Na co dzień Mansour pracuje jako niezależna choreografka, tancerka i pedagog, zapraszana przez ośrodki, festiwale i kompanie taneczne w kraju i za granicą. Nieustannie tworzy nowe dzieła choreograficzne i rozwija swój język kreacji.

Tłumaczenie biogramu: Katarzyna Pastuszak, Instytut Muzyki i Tańca


Międzynarodowy Dzień Tańca (IDD)

W 1982 roku Komitet Tańca ITI ustanowił 29 kwietnia - dzień, w którym chrzest przyjął twórca nowoczesnego baletu Jean-Georges Noverre (1727-1810) - Międzynarodowym Dniem Tańca. Przesłaniem Międzynarodowego Dania Tańca jest celebrowanie tańca, czerpanie radości z uniwersalnego charakteru tej formy sztuki, przekraczanie granic politycznych, kulturowych i etnicznych oraz łączenie ludzi przy pomocy uniwersalnego języka tańca. Co roku w świat wysyłane jest przesłanie wybitnego choreografa lub tancerza wybranego przez Międzynarodowy Komitet Tańca ITI we współpracy ze stowarzyszeniem World Dance Alliance, które współpracuje z ITI.

W Polsce coroczne orędzie z okazji Międzynarodowego Dnia Tańca we współpracy z IMiT propaguje stowarzyszenie Polski Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego /PO ITI/.

Więcej informacji:https://www.international-dance-day.org/

(Tekst orędzia i biogram podaję za stroną internetową Instytutu Muzyki i Tańca w Warszawie)

***

Ohad Naharin: Europejskie orędzie na Międzynarodowy Dzień Tańca 2018

Z okazji 70. rocznicy Międzynarodowego Instytutu Teatralnego, a także mając na uwadze międzykulturowy i międzynarodowy aspekt wspólnego języka, jakim jest taniec, Rada Wykonawcza oraz Międzynarodowy Komitet Tańca ITI zaprosili pięcioro autorów do napisania pięciu wersji orędzia, po jednej dla każdego z regionów UNESCO: Afryki, obu Ameryk, krajów arabskich, Azji i Pacyfiku oraz Europy. Polski Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca publikuje europejskie orędzie choreografa Ohada Naharina na Międzynarodowy Dzień Tańca 29 kwietnia 2018.  Naharin jest dyrektorem artystycznym Batsheva Dance Company, twórcą języka ruchowego GaGa.

 

Tekst orędzia:

W tańcu chodzi o bycie w chwili. Wsłuchanie się w zakres doznań oraz pozwolenie na to, by stało się ono paliwem uczuć, form i treści. Zawsze jednak powinniśmy pamiętać o tym, skąd pochodzimy.

Gdy jestem pytany, o czym są moje prace, zawsze odpowiadam, że przede wszystkim o sobie samych. O tym, jak ich poszczególne elementy spotykają się we wspólnej narracji, na którą składają się głośność, delikatność, eksplodująca energia. Badanie ruchu, organizacji i struktury. Poczucie humoru, dynamika, przesada i niedopowiedzenie, połączenie przyjemności i wysiłku, sublimacja szaleństwa i pasji tancerzy oraz fantazja, które splatają się w czystą formę.

Najlepsze prace taneczne dotykają wzniosłości, nawet jeśli daleko im do doskonałości. Musimy sprzeciwiać się myśleniu w kategoriach konserwatywnych i konwencjonalnych, które cechują edukację i szkolenia taneczne, i porzucić stare idee na rzecz nowych, lepszych. Musimy pamiętać, by tańczyć choć trochę każdego dnia…

Musimy pamiętać, by tańczyć choć trochę każdego dnia… i nigdy nie robić tego przed lustrem.

Przekład z angielskiego – Józef Jaskulski/ IMiT.

Ohad Naharin – choreograf, dyrektor artystyczny Batsheva Dance Company, twórca języka ruchowego GaGa. Urodzony w 1952 roku w Mizrze (Izrael), w 1974 roku dołączył do Batsheva Dance Company mimo braku formalnej edukacji tanecznej. W trakcie pierwszego roku występów w BDC poznał Marthę Graham, która zaprosiła go do swojego nowojorskiego teatru tańca. To właśnie tam zadebiutował jako choreograf, prezentując swoją pierwsza pracę w studiu Kazuko Hirabayashi. W kolejnej dekadzie prezentował swoje prace w Nowym Jorku i za granicą, jego choreografie wykonywały takie zespoły, jak Batsheva Dance Company, Kibbutz Contemporary Dance Company, czy Nederlands Dans Theater. Blisko współpracował ze swoją pierwszą żoną, Mari Kajiwarą, która zmarła na raka w 2001 roku.

W 1990 roku objął stanowisko Dyrektora Artystycznego Batsheva Dance Company. W tym samym roku założył młodzieżowy oddział BDC, Batsheva – The Young Ensemble. Jest autorem ponad trzydziestu prac dla obu zespołów BDC, tworzył również choreografie dla wielu innych artystów. Współpracował z licznymi muzykami (The Tractor’s Revenge, Avi Balleli and Dan Makov, Ivri Lider, Grischa Lichtenberger i wielu innych). Działając pod pseudonimem Maxim Waratt, skomponował, zmontował i zmiksował wiele własnych ścieżek dźwiękowych. Jego prace uwieczniano w kilku filmach, m.in. Out of Focus Tomera Heymanna (2007) i Mr. Gaga autorstwa braci Heymann (2015). Oprócz pracy scenicznej, działa aktywnie jako twórca języka ruchowego GaGa, innowacyjnego aparatu badawczo-treningowego stosowanego przez tancerzy Batsheva Dance Company oraz wielu tancerzy zawodowych i amatorskich na całym świecie.

Posiada podwójne obywatelstwo izraelsko-amerykańskie. Obecnie mieszka w Izraelu razem ze swoją żoną, kostiumografką Eri Nakamurą oraz ich córką, Nogą.

Międzynarodowy Dzień Tańca (IDD)

W 1982 roku Komitet Tańca ITI ustanowił 29 kwietnia – dzień, w którym chrzest przyjął twórca nowoczesnego baletu Jean-Georges Noverre (1727-1810) – Międzynarodowym Dniem Tańca. Przesłaniem Międzynarodowego Dania Tańca jest celebrowanie tańca, czerpanie radości z uniwersalnego charakteru tej formy sztuki, przekraczanie granic politycznych, kulturowych i etnicznych oraz łączenie ludzi przy pomocy uniwersalnego języka tańca. Co roku w świat wysyłane jest przesłanie wybitnego choreografa lub tancerza wybranego przez Międzynarodowy Komitet Tańca ITI we współpracy ze stowarzyszeniem World Dance Alliance, które współpracuje z ITI.

 

W Polsce coroczne orędzie z okazji Międzynarodowego Dnia Tańca we współpracy z IMiT propaguje stowarzyszenie Polski Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego /PO ITI/.

Więcej informacji: https://www.international-dance-day.org/

Orędzia na Międzynarodowy Dzień Tańca 2018:

https://www.international-dance-day.org/messageauthor.html

(Tekst orędzia podaję za stroną Instytutu Muzyki i Tańca)

 

Trisha Brown

Orędzie na Międzynarodowy Dzień Tańca 2017

Polski Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca publikuje światowe orędzie Trishy Brown na Międzynarodowy Dzień Tańca 29 kwietnia 2017. Trisha Brown zmarła 18 marca po długiej chorobie. Jako jedna z najbardziej uznanych i wpływowych choreografów swoich czasów, epokowa praca Trishy Brown na zawsze odmieniła oblicze sztuki. Jej odejście to wielka strata dla świata tańca i szeroko pojętej rodziny sztuk performatywnych. Miłośnicy tańca i sztuki nigdy Jej nie zapomną.

 

I became a dancer because of my desire to fly. The transcendence of gravity was always something that moved me. There is no secret meaning in my dances. They are a spiritual exercise in a physical form.

Dance communicates and expands the universal language of communication, giving birth to joy, beauty and the advancement of human knowledge. Dance is about creativity...again and again...in the thinking, in the making, in the doing, and in the performing. Our bodies are a tool for expression and not a medium for representation. This notion liberates our creativity, which is the essential lesson and gift of art-making.

The life of an artist does not end with age, as some critics believe. Dance is made of people, people and ideas. As an audience, you can take the creative impulse home with you and apply it to your daily life.

Tłumaczenie orędzia:

Zostałam tancerką, bo pragnęłam latać. Zawsze poruszało mnie przekraczanie siły ciążenia. Moje tańce nie zawierają ukrytych znaczeń. Są fizyczną formą ćwiczeń duchowych.

Taniec przekazuje i rozbudowuje uniwersalny język komunikacji, rodzi radość i piękno, poszerza ludzką wiedzę. W tańcu chodzi o kreatywność… wciąż od nowa… w myśleniu, w działaniu, w tworzeniu, w przedstawianiu. Nasze ciała są narzędziem ekspresji, a nie odtwarzania. Świadomość tego wyzwala naszą zdolność tworzenia, jest najważniejszą lekcją i darem związanym z uprawianiem sztuki.

Wbrew opinii niektórych krytyków życie artysty nie kończy się wraz z wiekiem. Taniec składa się z ludzi, ludzi i idei. Widzowie mogą zabrać twórczy impuls do domu i uruchomić go w życiu codziennym.

Trisha Brown

/przekład z angielskiego – Paweł Paszta/

(Tekst orędzia podaję za stroną Instytutu Muzyki i Tańca)


 

 

 

Lemi Ponifasio
Przesłanie na Międzynarodowy Dzień Tańca 2016

KARAKIA
(Modlitwa)

dotknij kosmosu
tam w źródle naszej boskości
mieni się
twarz pradziadów
i widać nasze dzieci

utkane ponad pod i obok
zbierają w sobie
mięso i kości
i naszą pamięć

Ziemia się kręci
ludzie masowo migrują
żółwie szykują się w ciszy
serce jest ranne

zatańcz
ruch miłości
ruch sprawiedliwy
światło prawdy


przełożył: Paweł Paszta

Salā Lemi Ponifasio to pochodzący z Samoa choreograf, reżyser sceniczny, projektant i artysta. W 1995 roku założył w Auckland w Nowej Zelandii MAU w ramach transformatywnego działania współpracy z artystami i środowiskami artystycznymi całego świata. MAU to samoańskie słowo oznaczające wierność prawdzie.

Oryginalny dorobek Ponifasio ma unikatową genealogię i wykraczający poza konwencjonalne definicje radykalny charakter. W swojej twórczości Ponifasio orientuje współczesną jednostkę na inne wymiary świadomości dzięki spowolnionemu rytmowi rygorystycznej estetyki, w której pojawia się paleta czarnych, odwróconych obrazów przypominających sen, rytualne ciało ofiarne, intuicyjna przestrzeń dźwięku, światła i ciemności. Ponifasio występuje i prezentuje swoje prace na całym świecie, między innymi na Festiwalu w Awinionie, BAM New York, Ruhrtriennale, Międzynarodowym Festiwalu w Edynburgu, Theatre de la Ville Paris, Onassis Cultural Centre Athens, London’s Southbank, Holland Festival, Luminato Festival, Vienna Festival, Berliner Festspiele, Santiago a Mil Chile, Praskim Quadriennale i Biennale w Wenecji.

Międzynarodowy Dzień Tańca (IDD)

W 1982 roku Komitet Tańca ITI ustanowił 29 kwietnia – dzień, w którym urodził się twórca nowoczesnego baletu Jean-Georges Noverre (1727-1810) – Międzynarodowym Dniem Tańca. Przesłaniem Międzynarodowego Dania Tańca jest celebrowanie tańca, czerpanie radości z uniwersalnego charakteru tej formy sztuki, przekraczanie granic politycznych, kulturowych i etnicznych oraz łączenie ludzi przy pomocy uniwersalnego języka tańca.

Co roku w świat wysyłane jest przesłanie wybitnego choreografa lub tancerza wybranego przez Międzynarodowy Komitet Tańca ITI we współpracy ze stowarzyszeniem World Dance Alliance, które współpracuje z ITI.

(Tekst przesłania podaję za stroną Instytutu Muzyki i Tańca)

Israel Galván

Przesłanie na Międzynarodowy Dzień Tańca 2015

 

Carmen Amaya, Valeska Gert, Suzushi Hanayagi, Michael Jackson… – to dla mnie turbiny generujące energię. Myśląc o nich, zaczynam się zastanawiać nad wpływem choreografii na energię tancerza. Kluczowa jest zapewne nie sama choreografia, ale owa energia, która wprawia tancerza w ruch.

Wyobrażam sobie transformator Tesli, który przyciąga, emituje uzdrawiający promień i wywołuje przemianę fizyczną tancerza: Pina Bausch staje się modliszką, Raimund Hoghe – żukiem gnojowym, Vicente Escudero – patyczakiem, a Bruce Lee – stonogą.

Zatańczyłem swój pierwszy duet z moją matką, gdy była w siódmym miesiącu ciąży. Uznacie to może za przesadę. Choć prawie zawszę tańczę sam, wyobrażam sobie, że towarzyszą mi duchy nakazujące porzucić rolę „tancerza samotności”. A może Didi-Huberman miał na myśli „tancerza pieśni soleá”?

Jako dziecko nie lubiłem tańczyć, ale wychodziło mi to naturalnie, bez wysiłku. Prawie instynktownie. Z czasem zrozumiałem, że taniec leczy, przynosi efekty niemal medyczne. Pomógł mi pokonać introwersję, otworzyć się na ludzi. Widziałem zdjęcie dziecka chorego na ebolę, które leczono tańcem. Wiem, że to przesąd, ale może ma jakiś sens?

Kiedy dorosłem, taniec zamienił się w obsesję, która wypełnia cały mój czas i sprawia, że tańczę nawet, gdy jestem w bezruchu, odgradzając mnie od rzeczywistości materialnej. Wiem, że nie jest to ani dobre, ani złe, ani nawet konieczne, ale… tak po prostu jest. Kiedy siedzę na kanapie i myślę o swoich sprawach, pomrukując, moja córka Milena mówi: „tato, nie tańcz”.

Sęk w tym, że patrzę na ludzi idących ulicą, przywołujących taksówkę, poruszających się w swój własny, niepowtarzalny, czasami zdeformowany sposób i widzę, że oni wszyscy tańczą! Nie zdają sobie z tego sprawy, ale tańczą! Chce mi się do nich krzyknąć: może o tym nie wiesz, ale wszyscy tańczymy! Ci, którzy nie tańczą są pechowcami, nie żyją, nie czują i nie cierpią!

Podoba mi się angielskie słowo „fusion” (połączenie), choć nie lubię, kiedy używa się go w żargonie marketingowym, żeby sprzedać jakiś styl czy markę. Może lepiej „fission” (rozszczepienie), mieszanina atomów: kolaż ze stopami Juana Belmonte, rozpostartymi ramionami Isadory Duncan i lekko kołyszącym się brzuchem Jeffa Cohena z filmu The Goonies. Wszystko to tworzy przyjemnie intensywny koktajl, miły dla podniebienia, gorzki lub uderzający do głowy. Nasza tradycja jest także takim koktajlem, choć ortodoksi pragną zachować przepis na swoją odrębność. Ale różne rasy, religie i opcje polityczne mieszają się ze sobą. Wszyscy możemy tańczyć razem. Może nie we wspólnym uścisku, ale ramię w ramię.

Stare chińskie powiedzenie mówi: „Trzepot skrzydeł motyla mogą odczuć ludzie na całym świecie”. Gdy w Japonii mucha wzlatuje w powietrze, na Karaibach tajfun mąci wody oceanu. Po wykonaniu przejmującego tańca sevillanas, Pedro G. Romero stwierdza, że dokładnie w tym samym dniu, kiedy bomba spadła na Hiroszimę, Niżyński powtórzył swój wielki skok w austriackim lesie. Idąc dalej tym tropem: uderzenie bicza Saviona Glovera sprawia, że Michaił Barysznikow wykonuje obrót. W tym momencie Kazuo Ohno stoi nieruchomo, wprowadzając Marię Muñoz w stan naelektryzowania. Tej na myśl przychodzi Conrad Veidt i zmusza Akrama Khana do wywołania trzęsienia ziemi w jego garderobie. Potrząsają dzwonkami, a podłoga pokrywa się kroplami ich potu wyciśniętymi przez zmęczenie.

Chciałbym móc zadedykować tegoroczny Międzynarodowy Dzień Tańca i te słowa każdemu, kto tańczy dokładnie w tym momencie. Jednak pozwolę sobie na żart i jednocześnie życzenie: tancerze, muzycy, krytycy, organizatorzy – zatańczmy razem, jak w wielkim finale jakiejś gali, zatańczmy jak Béjart, zatańczmy z klasą, zatańczmy „Bolero” Ravela – wszyscy.

 

(Tekst przesłania podaję za stroną Instytutu Muzyki i Tańca. Tłumaczenie na język polski na podstawie wersji angielskiej Monika Tacikowska /IMiT. Oryginalny tekst powstał w języku hiszpańskim).

Poprawiony: niedziela, 27 października 2019 16:00
 
Copyright by GOK Dobrzen Wielki | Joomla templates by a4joomla